Je speelt al jaren piano.
Je oefent regelmatig.
Je hebt les gehad, cursussen gevolgd, video’s gekeken.
En toch voelt het alsof je vastzit.
Niet omdat je het niet kunt.
Maar omdat je spel niet meer stroomt zoals je zou willen.
Veel (licht)gevorderde pianisten komen op dit punt terecht.
En bijna altijd denken ze hetzelfde: ik moet meer doen.
In deze blog ontdek je waarom dat meestal niet klopt —
en wat er wél nodig is om weer vrijer en met meer gevoel piano te spelen.
Wanneer weet je dat je vastloopt in je pianospel?
Je loopt vast als:
- je stukken technisch beheerst, maar ze niet raken
- oefenen voelt als herhalen in plaats van ontdekken
- je hoofd steeds drukker wordt tijdens het spelen
- je hoort muziek in je hoofd die niet onder je handen komt
Dit gebeurt opvallend vaak bij gevorderde pianisten.
Juist omdat je al zoveel kunt.
Waarom harder oefenen je meestal niet verder brengt
De meeste pianisten reageren op vastlopen door:
- meer uren te maken
- nóg preciezer te willen spelen
- streng te zijn voor zichzelf
Maar daarmee activeer je vooral controle.
En controle is handig bij het aanleren van techniek,
maar staat vrije muzikaliteit vaak in de weg.
Wat je ervaart is geen technisch probleem,
maar een afstemmingsprobleem.
Wat je brein hiermee te maken heeft
Je brein is een gewoontedier.
Het houdt van herhaling, voorspelbaarheid en veiligheid.
Dat is fijn…
tot het je gaat beperken.
Wanneer je steeds op dezelfde manier oefent,
maakt je brein steeds dezelfde verbindingen aan.
Dan ontstaat er een soort baseline:
je kunt veel, maar je komt niet verder.
Vrijer spelen vraagt iets anders van je brein:
nieuwsgierigheid, ontspanning en aandacht.
Niet méér controle, maar méér bewustzijn.
Baseline brein vs. open brein
Bij vastlopen zie ik vaak dit:
- je blijft doen wat je al kent
- je oefent vooral wat “veilig” voelt
- je vermijdt wat onzeker of nieuw is
Terwijl juist nieuwe ervaringen
nieuwe verbindingen in je brein aanmaken.
Daar ontstaat beweging.
En ruimte.
Waarom dit moment zo verwarrend kan zijn
Veel pianisten denken op dit punt:
“Misschien heb ik mijn plafond bereikt.”
Maar in mijn ervaring is het tegenovergestelde waar.
Je staat niet aan het einde van je ontwikkeling,
maar aan het begin van een andere fase.
Een fase waarin het niet meer gaat om beter worden,
maar om eerlijker spelen.
Wat er wél nodig is om weer vrijer te spelen
Wat helpt is:
- vertragen
- leren luisteren naar wat er gebeurt vóórdat je speelt
- begrijpen hoe je brein reageert op spanning, controle en verwachting
- persoonlijke feedback op jouw spel, niet op een methode
Niet om iets toe te voegen,
maar om iets los te laten.
Over de masterclass ‘Je Brein & Piano Spelen’
Omdat dit onderwerp zoveel pianisten raakt,
geef ik binnenkort een masterclass:
Je Brein & Piano Spelen
Daarin neem ik je mee in:
- hoe je brein reageert tijdens het spelen
- waarom vastlopen vaak een neurologisch patroon is
- hoe ontspanning en aandacht nieuwe ruimte creëren
- wat jij concreet kunt doen om weer beweging te ervaren
Geen snelle trucs.
Wel inzicht, rust en richting.
👉 Meer informatie vind je op de pagina over de masterclass
Voor wie deze stap klopt
Deze benadering past vooral bij pianisten die:
- al langer spelen
- voelen dat techniek niet het probleem is
- bereid zijn te vertragen en te verdiepen
- verlangen naar meer rust en eigenheid in hun spel
Niet voor wie sneller wil.
Wel voor wie eerlijker wil.
Conclusie
Vastlopen in je pianospel is geen teken van falen.
Het is een teken dat je toe bent aan een andere manier van luisteren.
Niet harder.
Maar dieper.
Als je voelt dat dit resoneert,
dan is dat geen toeval.
👉 Ontdek rustig of dit Pianotraject bij je past.